Lütfen

İnsan inanamıyor. İnsan insana kesinlikle inanamıyor ve güvenemiyorken, bu hayat bu kadar güvensiz bir yerse eğer dedi içinden, ne işimiz vardı? Böyle yaşanamazdı. Böyle nasıl yaşıyorlardı herşey muallaktayken? Böyle nasıl yaşıyorlardı birbirine ihanetler içinde ve birbirinden habersizken? İnsan kendini mi arıyor bu hayatta yoksa yarım kalan yanını mı? Bu kadar soruyla nasıl başa çıkacağını bilemiyordu. Sürekli sorulan bu soruları kim cevaplayacaktı? Hayat mı? Kesinlikle hayırdı. O vefasızdı, güvensizdi, kimi mutlu edebildi gerçekten? Tek işi sınavdı değil mi? O yüzdendi tüm sorular.
Bazen hiçbir sınavın olmadığı ve kafasındaki soruları duymadığı yerler keşfederdi. Orada durup nefesini tutup beklerdi sadece. Orayı kucağına basmak isterdi. Bu et yığını bedene yüklenen anlamlara inat, o yeri, işte o çimeni, o ağacı, toprağı basmak isterdi bağrına. Almak isterdi kucağına. Alıp götürmek isterdi.
Alamadı.
Götüremedi.
Gitti.
Şu gönlünü oyalan his neydi, kime aitti? Keşke bilebilseydi, o zaman soracaktı ya da teslim olacaktı. Birşeyler yapacaktı. Bu sonsuz çelişkiler ve bilinmezliğin ağırlığı altında eziliyordu. Sevildiğini söyleseler de inanmıyordu. Sevilmeyi bilirdi, sevilmek böyle olamazdı. Kahretsin saçımı seviyorsun, tenimi, ellerimi seviyorsun sadece dedi. Sevgiyi aramakla mı ömrün geçecekti, sorulara cevap aramakla mı, neden mecnunla yarışır gibisin aramak konusunda? Bu yazıda bile kaç sorun var?
Lütfen ruhunu görsün birileri.
Lütfen şiir bilsin yalnız dilleri.
Lütfen ekmeği uzatsın o sıcak elleri.