Bu sene güzel şeyler olabilir senesiydi. Bu sene güzel dileklerin sadece dilendiği değil, olması için çok çalışıldığı ve ucundan hafif de olsa yakalandığı bir seneydi. Bu -di li geçmiş zaman eki umarım sadece bu satırlarda kalır.
Ülkede yaşananlara mı üzüleyim, alan sınavının bir ay ertelenmesine mi, yoksa sınav iptal olabilir zırvalıklarına mı kestiremiyorum. Bütün stresi aynı anda yaşamak çok değişik ve anlatılamıyor. Anlatılsa da anlaşılamıyordu zaten. Otokontrolüm böyle şeylerde kırılgan, duyduğumdan etkilendiğim okuduğumu kırk saat düşündüğüm bi süreçteyim. Ve tabi ki yalnızım. Kimsenin kimsesi olamadığım bi sene çünkü bu sene de. İnsan tüm zorlukları tek başına atlatıyor da, sevincini neden paylaşmak zorunda? Çünkü insan da bi yerde paylaşmak istiyor ama ben istememek taraftarıyım. Böylece yabanileşme kıvamına doğru yol aldığımın da farkındayım.
Düşünmediğim ya da hissetmediğim şeyleri hissediyor zannedilmekten, üzülmüyorken üzülüyor zannedilmekten de yorgunum. İnsanlar beni nasıl görmek isterse öyle görmeye devam ediyor. Açıklamalarımı bile dinlemeyen bi çevrem, kendi kalıbına beni sokan insanlara sahibim. Buna da şükür demeli miyim? Demek istemiyorum.
Galiba benim gerçekten tek istediğim mesleğimi yapabilmek ama bu şehirde değil. Yeni bi hayat kurabilmek. Uzaklaşabilmek. Hem de en sevdiğim insanlardan bile uzaklaşabilmek.