Şu içimdekileri anlatamıyordum, yok. Hangi zamir olursa olsun yapan bu eylemi, başarıyorlardı. Bu zamirler 3.tekil şahıs ekleri almıyordu. Benim geliyordu başlarına. Benim canım. Benim babam. Benim arkadaşım.
Benim'ler bana alelade şekilde zarar veriyordu. Versinlerdi, sorun o bile değildi artık.
Sorun tanınamamaktı, sorun anlaşılamamaktı, sorun başkaydı işte. Benimler farkına varıyordu bu sefer ben duygusal borçlanmaya giriyordum. Bu döngüden nefret ediyordum. Gitmek istiyordum. Gidemiyordum.
Bu duyguların geçici olduğunu, geçeceğini de biliyordum. Benim'lerdi. Bir kere benim olmuşlardı. Bu yüzden üzülüyordum.
Benim'ler karşısında yapabildiğim tek şey üzülmekti.
Bir dakika üzüldüğümü gösterip, uzun süre üzüldüğümü gizlemekti.
Vazgeçmemekti.
Gitmemekti.
Bu savaş değil de neydi?