Çocukların elinde uzun, ince bir o kadar da kirli plastik borular gördüm o gün. Kağıttan külah yapma derdindeydiler henüz. Henüz; birinin gözüne kulağına, komşunun penceresine atıp kaçma derdinde değildiler. "Ben küçükken..." dedim o an, ve duraksadım. Biri içimdeki sesi duyuyormuş gibi sanki, daha sessiz konuşmaya başladım. "Ben küçükken çok eğlenmiştim bununla." dedim ve onlara baka baka uzaklaştım oradan. Ben küçüktüm bir zaman, bugün 21 yaşıma bastım. Ve bugün en çok, elimde plastik boru ve kağıtlarla sokak sokak gezmeyi özlediğimi anladım.